بغداد را آل بويه كه شيعه علوي بودند در عهد خلافت عباسي ها زير تصرف خود در آوردند، خليفة عباسي نتوانست با حاكم بغداد معزالدوله ديلمي كنار بيايد و مانند ساير ولايات خلافت اسلامي وي را تابع خود سازد، معز الدوله در سال 352 هجري در بغداد بدعت هاي زيادي را اختراع نمود، از جمله دستور صادر كرد كه روز عاشورا، روز ماتم و عزاداري باشد، و همة مردم بايد لباس غم بتن نمايند و بازارها بسته شود، خريد و فروش ممنوع گردد، رستورانها و هتلها نيز در روز عاشورا بايد كارشان را متوقف سازند. وي دستور داد تا زن ها با گريه و فغان و موهاي باز، و سر و روي خونين و گريبانهاي پاره به خيابانها بيايند، شيعيان عراق از عهد معزالدوله تا امروز عاشورا را به همين ترتيب تجليل مي نمايند، و لباس سياه بتن مي نمايند.[1]
ابن كثير در البدايه و النهايه مي نويسد: شيعيان دولت آل بويه غلو و افراط زيادي نمودند، مثلاً در بغداد و دور و بر آن در روز عاشورا طبل ها به صدا در مي آمد، در راهها و خيابانها خاكستر و كاه مي ريختند، و بر مغازه ها چادرسياه آويزان مي گرديد، مردم ماتم و عزاداري مي كردند. اكثر آنها از نوشيدن آب در اين روز امتناع مي ورزيدند تا گويا با حسين كه تشنه به شهادت رسيد، همدردي كرده باشند. زن ها با گريه و ناله به خيابان ها مي آمدند وبه سر و صورت خود مي زدند و گريبان پاره مي كردند، و بدعت هاي زشت و شرم آوري در اين روز اجرا مي گرديد.[2]
ملاعلي قاري مي نويسد: در سر زمين عجم، مانند: خراسان، عراق و ماوراءالنهر منكرات و اعمال زشتي از شيعه بجا مانده است، آنها در روز عاشورا لباس سياه مي پوشيدند. و به خيابان ها مي آمدند، سر و صورت و ساير بدن خويش را مجروح مي كردند و مدعي بودند كه دوستان اهل بيت هستند، در حاليكه اهل بيت از آنها بيزارند. [3]
چنانكه در ساير كشورها شيعيان در روز عاشورا محفل مي گيرند، به طور مثال در عراق، ايران، هند، افغانستان، لبنان، سوريه، بحرين، كويت، و ديگر مناطق شيعه نشين با سياه پوش كردن مساجد و بتن نمودن لباسهاي سياه تجليل مي گردد، آنها روز عاشورا را روز ماتم و عزا بر حضرت حسينt اعلام مي دارند.[4]
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر