نمی دانم بازی روزکارست یا لطف او!

امروز یکی بهم گفت: رفاقت من وتو حکایت قهوه ایست که امروز به یاد تو تلخ تلخ نوشیدم که با هر جرعه بسیار اندیشیدم که این طعم را دوست دارم یانه؟ و آن قدر گیر کردم بین دوست داشتن و نداشتن که قهوه ام تمام شد و من فهمیدم بازهم قهوه می خواهم حتی تلخ تلخ!!!!!!!!

با این حرف خندم گرفت ، که ناگهان رفتم توفکر و این شعر ازدلم دراومد:

شهد می باریدم چو زنبور ، خانه ام ویرانه شد

شهد هرجا می چکید و هرکی خورد دیوانه شد

نه به ایندم طعم دارم نه نه به ایندم رنگ و بو

قهوه ام حالا مگر ، یا خیال و آرزو ؟

خواب می بینم خدایا ، یا که لطفت بر منست؟

خسته ام ایندم زهر سو ، رحم کن شوخی بس است

اما او گفت :

ديروز دلم در پي تو گمشده بود
سرگشته و دلتنگ نگاهت شده بود
مست وبي خود راه هرجا مي برد
طعنه بسيار ز مردم مي خورد
با نفس خاطر تو چشم ز مردم مي بست
حاليا غم ز نگاه پر ز شرارش مي جَست
قصه كم مي كنم از شرح جانسوز جدائی
كه مگر صبر دهد زین دل بي تاب رهائی