علی مردم را از دشنام دادن معاویه و نفرین اھل شام نھی میکرد

روایتشدهکه وقتیبه علیخبررسیدکه دونفرازیارانشبه معاویه ناسزاگفته ومردمشامرالعنتمیکنند نزدآنانفرستادکه دستازاینکاریکه خبرآنبه ویرسیدهاستبردارند. پس آن دو نزد علی آمدند و گفتند: ای امیر مؤمنان، مگر ما بر حق نیستیم و آنان بر باطل؟ علی گفت: آری، سوگند به پروردگار کعبه که چنیناست. آن دو گفتند: پس چرا ما را از ناسزا گویی و لعنت کردن آنان باز میدارید؟ علی گفت: من کراھت دارمکه شمالعنتگرباشید، بھتراستبگویید: پروردگار جان ما و آنان را مصون دار و رابطه بین ما را اصلاحکنوآنانراازگمراھیشاندورگردانتاکسیکه به حقجھلداردآنرابشناسدوکسانیکه بر

گمراھیخوداصراروپافشاریدارندتوبه کنندوپشیمانشوند. (1)

اینکه گفته اندعلیدرقنوتنمازخودمعاویه ویارانشرالعنتمیکردووقتیمعاویه قنوتمیخواند علی،ابن عباس،حسنوحسینرالعنتمیکرد،روایتیغیرصحیحاست،زیرا صحابه رسولخدابیشتراز دیگرانبه اوامرشرعدرموردنھیازناسزاگوییولعنتکردنفردمسلمانپایبندبودند.(2) از رسول خدا روایتشدهاستکه فرمود: ھر کس مسلمانی را لعنت کند مانند این است که او را کشته باشد.(3) نیز میفرماید: مؤمنطعنه زنولعنتگر نیست.(4) ھمچنین میفرماید: کسانی که اھل لعنت کردن ھستند در روز قیامت اھل شفاعتوشھادتنخواھندبود.(5) ھمچنین روایتی که در آن وارد شده که علی در قنوت نماز خود معاویه و یارانشرالعنتمیکردووقتیمعاویه قنوتمیخواندعلی،ابن عباس،حسنوحسینرالعنتمیکرداز حیثسندثابتوصحیحنمیباشد،زیرادرسلسله راویانآن ابومخنفلوطبنیحییرافضیمحترق وجود داردکه روایاتویموردوثوقنیست. ھمچنین در صحیح ترین کتب حدیثی شیعیان، از ناسزاگویی به صحابه نھیشدهاست. ھمچنین علی کار کسانی را که به معاویه و یارانش ناسزا میگفتند مورد نکوھش قرار

دادوگفت: من خوش ندارم که شما اھل ناسزاگویی باشید، اما اگر اعمال آنان را توصیف کرده و حال و وضع آنانرابیانکنیددراینصورتدرسخنگفتنراهراستراانتخابمی کنیدوبرایمعذورشدنشماکاری رساتروصحیحترراانجاممیدھید. به جای ناسزا گفتن با خدا چنین نیایش کنید: خداوندا خونھای ما و خونھایآنانراازریخته شدنحفظفرماورابطه بینماوآنانرااصلاحفرما.(6) پس این ناسزاگویی و تکفیر بنابه اعترافصحیحترینکتابحدیثیدرنظرشیعیان،درسیرهعلیوجودندارد.(7)

[1]- الأخبار الطوال، ص165به نقل از تحقیق مواقف الصحابة فی الفتنة2/232.

[2]- تحقیق مواقف الصحابة2/232.

[3]- صحیح البخاری7/84.

[4]- السلسلة الصحیحة، البانی، شماره320؛ صحیح سنن الترمذی2/189، شماره1110.

[5]- صحیح مسلم4/2006شماره2598.

[6]- نهج البلاغة، ص323.

[7]- أصول مذهب الشیعة2/934.